دیگر

تهی شده ایم

ز خون و خاطره

وحشت و گریز

بگذار بفهمیم

کجای محور گیتی نشسته ایم

هر پله ای،

که فرا رفتی،

فرو شدیم

و هر لبخندت،

به قیمت بغضهایی تمام شد،

که ساده شکست.

رها میان

باد و

خاک و

تلخی ایثار.

مجال ما،

به دو انکار سرد می ماند!