این ،
شعر نیست،
فصل نگاه من است و تو.
این ،
واژه نیست،
حرف وداع من است و تو.
این بهت نیست،
بغضِ تکیدۀ در هنجر من است!
این سایه نیست،
پیکرِ نادیدۀ من است!
تا کی درونِ دایرۀ تیرگاه خشم؟!
این بی حصار،
دل پوسیدۀ من است؟
هی زخم، زخم،
کجا میشود گریست؟!
هی بغض، بغض،
کجا میشود شکست؟!
این حرف نیست،
حسرت بی تاب بغض هاست.
این اشک نیست،
ریزش دلگیر لحظه هاست.
تا کی فریب کیسۀ رنگین عاشقی؟!
این ،
عشق نیست،
ترس و ترشح تلخ گلایه هاست.
این ،
کوچ نیست،
نقطۀ پایان دست ماست.
این ،
شعر نیست،
آخر کار من و شماست.
مهربان،
ای مهربان،
ای مهربان.
یک دم این خواب مرا کوتاه کن.
لحظه هایم را بگیر از وقت شب،
دست این تب را ز من کوتاه کن.
مهربان،
ای آخر ویرانه ها استاده خوش،
آشنای حسرت و اندوه های مرد کش،
مهربان،
ای ساده بازی کرده با این زندگی،
آخر تکریم و آغاز شب آزادگی،
محور گیتی بگیر و بر مراد ما بتاب،
لحظه ای از واقعیت رو به رویا کن خطاب،
گو ،
منِ درگیر وهم و آرزو،
گیر گیرِ دلخوشی های مگو،
رسم نان خوردن فراموشم کنند.
شاید اینسان ،
لحظه های گم هم آغوشم کنند.
گو،
مرا مست چه؟!، هشیار چه؟! بهتان کم زنند.
کمتر از آدم شدن در پیشگاهت دم زنند.
مهربان،
ای مهربان،
نامهربانی کافی است.
تاب چه؟! تاوان چه؟!
حجم مرا این سهم غربت کافی است.
مهربانی هم نکردی، مهربان با پنجره!!
باشد این نا مهربانی هم برایم کافی است.
نمی خواهم،
تکراری باشم،
از هجاهای بر باد نشسته و
انتظارهای تهی.
یا،
اشکی باشم،
به گاه بهار و
یک فصل تمام، جای تو ببارم.
یا،
وهمی باشم،
سرخ، به رنگ عشق.
می خواهم،
دریچه ای باشم،
گشوده:
که بال تو را بگشاید،
چون لرزش بال پرنده ای عاشق.
پشت تقدیر حیاط ما،
کنار حوض و گلخانه،
همینجا پیش این زندان خالیه پرنده،
بوی مرگ تازه می آید!
بوی جان ،
در بردن از این خانه می آید.
فکر افتادن،
کنار دفتر کهنه ،
به گاه طرح مشکوک تو را،
هی پشت هم تکرار کردن ها..
فکر پوسیدن،
درون بستر تنهایی تنها.
فکر لجبازیِ قلبم،
وقت استادن،
فکر ماندن،
در خیال پاک آدمها.
مورمور حس من، ... هنگامۀ مرگ است.
بوی مرگ تازه در حمام می آید،
وقت قل قل کردن خون از شرایینم،
بوی مرگ تازه در رویای عاشق بودنی دیگر،
با بهای مفت یک همبسری خیس و نکبتبار می آید.
بوی من می آید اینجا ،
نیستم اما!
بوی تو می آید اینجا،
نیستی اما!
فاصله مرگ جدید مفصل عشق است؟!!
...
بوی مرگ تازه می آید.
ایستاده
مات و گیج،
با بغض بی تراوش و لجباز در گلو
یک زن
کنار پنجره های بزک شده.
یک طرح نا تمام،
کنار خاطره های فلک شده.
یک حس بی درنگ،
لبریزِ واژه های کبود.
یک خواب گم شده،
در نی نیِ طلوع.
ایستاده،
خیس و گم ،
با فرض مبهم یک عشق ناتمام،
یک سایه،
بر در درگاهِ پنجره.
بر فراز،
بی کلام ایستادم.
جهان چه کوچک می نمود.
احساس چه کوچک می نمود.
اوج ، چه پست می نمود.
برفرازِ خودم،
بی کلام ایستادم.
غریبه ای،
به رنگ هولناک زمین.
من،
چه کوچک بود.
هر واژه ملتهب از لحن بغض توست،
وقتی ،
دلت،
کنار لکنت یک ابر،
نبض شکستن است.
هنگام این شکست،
همچون جهیدن رعدی،
وسیع باش.
